Kozy

Koza Orobica: pochodzenie rasowe, przydatność do hodowli i pielęgnacja

Długowłosa szara koza z dużymi rogami wygiętymi na boki stoi na podwórzu obok drewnianej szopy.

Przewodnik po rasach

Koza Orobica: pochodzenie rasowe, przydatność do hodowli i pielęgnacja

Orobica to włoska rasa kóz, znana także jako Di Valgerola. Długa sierść i okazałe rogi mogą odpowiadać cechom tej rasy, ale nie dowodzą, że oferowane zwierzę jest kozą Orobica. Dlatego sprawdź dokument potwierdzający rasę tego zwierzęcia, a także oceń, czy masz miejsce dla kilku kóz, schronienie i bezpieczne ogrodzenie. Zobacz włoski opis rasy oraz porady LICG dotyczące utrzymywania kóz.

Długowłosa szara koza z dużymi rogami wygiętymi na boki stoi na podwórzu obok drewnianej szopy.
Farinel

Między innymi szare, beżowe lub kremowe umaszczenie.

Marin

Jasny przód i przeważnie ciemny tył, z ciemnymi pasami na głowie.

Nigru

Czarne umaszczenie z brązowawymi znaczeniami.

Camosch

Ciemna sierść o mieszanym umaszczeniu i jeszcze ciemniejsza głowa.

Spis treści
  1. Produkty do tego poradnika
  2. Pochodzenie, nazwy rasy i oficjalny status
  3. Wygląd i udokumentowane zróżnicowanie w obrębie rasy
  4. Udokumentowane użytkowanie i przydatność do utrzymywania w gospodarstwie
  5. Życie w grupie, pasza, woda, schronienie i ogrodzenie
  6. Dokumenty pochodzenia przy zakupie i dodatkowe informacje po zestawieniu najważniejszych faktów

Przydatne w tym poradniku

Te produkty są związane z tematami omawianymi w tym poradniku. Sprawdź, jak używać każdego z nich i na co zwrócić uwagę przy wyborze.

Stałe miejsce karmienia

Koryto paszowe dla koni, 6 l, czarne – Vplast

Koryto paszowe dla koni, 6 l, czarne – Vplast

Według opisu to karmidło o pojemności 6 litrów jest przeznaczone również dla kóz.

Na co zwrócić uwagę przy wyborze Jeśli kozy odganiają się nawzajem podczas jedzenia, zapewnij grupie wystarczająco dużo miejsc karmienia.

Nazwa rasy
Orobica, także Di Valgerola
Obszar utrzymywania rasy
Alpy Orobskie i sąsiednie obszary w północnych Włoszech
Wygląd według włoskiego opisu rasy
Średniej wielkości, o długiej sierści, zazwyczaj z długimi rogami
Udokumentowane użytkowanie
Mleko i mięso

Są to cechy rasy, a nie gwarancja cech lub pochodzenia konkretnej kozy. Informacje pochodzą z opisu rasy opracowanego przez AssoNaPa.

Pochodzenie, nazwy rasy i oficjalny status

AssoNaPa podaje Orobica i Di Valgerola jako nazwy tej samej rasy. Organizacja informuje, że rasa jest utrzymywana w Alpach Orobskich i na terenach przyległych; nie ustalono dokładnie, gdzie pierwotnie powstała. Orobica jest objęta włoskim programem ochrony rodzimych ras kóz. Opisuje to jej status we Włoszech, ale nie potwierdza automatycznie pochodzenia zwierzęcia oferowanego w Holandii. Zobacz włoski program hodowlany.

Sam pobyt kozy na terenie górskim nie czyni jej kozą Orobica. Korzystaj z opisu rasy, aby porównać wygląd, a z dokumentu przypisanego do zwierzęcia, aby sprawdzić deklarowane pochodzenie.

Wygląd i udokumentowane zróżnicowanie w obrębie rasy

Włoski opis przedstawia kozę średniej wielkości, z długą sierścią zarówno z przodu, jak i z tyłu ciała, stojącymi uszami i zazwyczaj długimi rogami. Samice również mogą mieć długie rogi. Sierść występuje w różnych kolorach i wzorach, dlatego jedno zdjęcie nie daje pełnego obrazu cech rozpoznawczych. Zobacz cechy opisane przez AssoNaPa.

Odmiany umaszczenia z włoskiego opisu rasy
Nazwa Opis
Farinel Między innymi szare, beżowe lub kremowe umaszczenie.
Marin Jasny przód i przeważnie ciemny tył, z ciemnymi pasami na głowie.
Nigru Czarne umaszczenie z brązowawymi znaczeniami.
Camosch Ciemna sierść o mieszanym umaszczeniu i jeszcze ciemniejsza głowa.

Występują również formy pośrednie. Podczas oględzin zwróć uwagę na budowę, sierść i rogi łącznie, ale nie wyciągaj wniosków o pochodzeniu wyłącznie na podstawie koloru lub kształtu rogów.

Udokumentowane użytkowanie i przydatność do utrzymywania w gospodarstwie

AssoNaPa opisuje Orobica jako rasę użytkowaną na mleko i mięso oraz wspomina o sezonowym wypasie na włoskim obszarze jej utrzymywania. Takie tradycyjne użytkowanie nie pozwala przewidzieć, ile mleka da konkretna koza u ciebie ani jak będzie reagować na ludzi. Zapytaj hodowcę, do czego są przyzwyczajone oferowane zwierzęta, a jeśli zależy ci na mleku, jakie dane dotyczące właśnie tych zwierząt są dostępne. Zobacz udokumentowane użytkowanie rasy.

Pytania przed przygotowaniem miejsca dla kóz
Twoja sytuacja Co to oznacza dla twojego wyboru?
Masz miejsce tylko dla jednej kozy Nie decyduj się na kozę, dopóki nie możesz zapewnić odpowiedniego miejsca także innym kozom.
Masz grupę kóz i wybieg Sprawdź, czy wszystkie zwierzęta mogą jednocześnie odpoczywać pod osłoną i spokojnie jeść.
Przy ogrodzeniu masz siatkę i przedmioty, po których można się wspinać Sprawdź, czy koza z rogami nie może zaklinować głowy ani przedostać się po tych przedmiotach przez ogrodzenie.

Te kwestie dotyczą potrzeb kóz w ogóle. LICG opisuje ich życie w grupie, warunki utrzymania i ogrodzenia.

Życie w grupie, pasza, woda, schronienie i ogrodzenie

Utrzymuj kozę Orobica w towarzystwie innych kóz. Zapewnij paszę objętościową bogatą we włókno, w tym siano, oraz stały dostęp do świeżej wody pitnej. Zmieniaj paszę stopniowo. Obserwuj, czy w grupie są zwierzęta odganiane od paszy; dodatkowe miejsca karmienia mogą wtedy pomóc. Kozy trzymane na zewnątrz potrzebują wybiegu i schronienia, suchego miejsca do odpoczynku oraz ochrony przed ostrym słońcem. Przeczytaj porady LICG dotyczące opieki nad kozami.

Co sprawdzać codziennie?

  • Sprawdź, czy każde zwierzę może jeść, pić i odpoczywać bez ciągłego przepędzania przez inne.
  • Sprawdź, czy miejsce do leżenia jest suche, a pasza i woda są dostępne i czyste.
  • Obejrzyj ogrodzenie, zwłaszcza bramę, otwory w siatce i miejsca obok przedmiotów, po których kozy mogą się wspinać.
  • Zwracaj uwagę na aktywność, apetyt, ranki i sposób chodzenia. Skontaktuj się z lekarzem weterynarii, jeśli koza wygląda na chorą.

LICG zaleca także regularną ocenę i pielęgnację racic. Jeśli jeszcze nie potrafisz tego robić, poproś o pomoc osobę z doświadczeniem. Zobacz porady LICG dotyczące codziennej kontroli i racic.

Jakie wyposażenie pasuje do twojego gospodarstwa?

Zacznij od oceny tego, co już masz: czy otwory są bezpieczne dla rogów twoich zwierząt i czy nie mogą one pokonać ogrodzenia, korzystając z podwyższenia? Dopiero potem porównaj materiały. W Farmora możesz obejrzeć ogrodzenia, karmidła i poidła oraz akcesoria dla owiec i kóz. Sprawdź osobno przy każdym produkcie, czy jest przeznaczony dla kóz i pasuje do twoich warunków.

Dokumenty pochodzenia przy zakupie i dodatkowe informacje po zestawieniu najważniejszych faktów

Zapytaj, jaki dokument potwierdzający rasę jest przypisany do oferowanej kozy i w której sekcji rejestru została wpisana. Włoski program hodowlany rozróżnia świadectwo zootechniczne dla zarejestrowanych zwierząt hodowlanych oraz zaświadczenie o przynależności do rasy dla zwierząt w dodatkowej sekcji rejestru. Takie zaświadczenie nie zawiera tych samych informacji o pochodzeniu co świadectwo rodowodowe. Poproś o porównanie kodu identyfikacyjnego zwierzęcia z dokumentem i zwróć się do oferującego, aby wyjaśnił wszelkie niejasności w organizacji wydającej dokument. Zobacz rodzaje dokumentów w AssoNaPa; przeczytaj w RVO, co według holenderskich objaśnień potwierdza świadectwo zootechniczne.

Załóżmy, że koza pod względem sierści i rogów bardzo przypomina opis rasy, ale nie ma odpowiedniego dokumentu. Możesz wtedy omówić jej wygląd, lecz nie możesz ustalić udokumentowanego pochodzenia rasowego. Podczas wizyty zapytaj również, co je, z jakimi kozami przebywa i jak reaguje na spokojne podejście. Pozwoli ci to ocenić zarówno deklarację dotyczącą pochodzenia, jak i przejście zwierzęcia do twojego gospodarstwa.

W Holandii do utrzymywania kóz potrzebny jest numer UBN, również w przypadku hodowli hobbystycznej. Kozy muszą mieć dwa zatwierdzone środki identyfikacji, z których co najmniej jeden jest elektroniczny. Przybycie zwierzęcia z terenu Holandii zgłasza się w systemie I&R w ciągu siedmiu dni kalendarzowych; w przypadku zwierzęcia sprowadzonego z zagranicy RVO wskazuje termin siedmiu dni kalendarzowych na zgłoszenie importu. Rejestracja ta nie zastępuje dowodu pochodzenia rasowego. Zobacz holenderskie zasady dotyczące UBN, zasady identyfikacji oraz terminy zgłoszeń podane przez RVO.