Bydło rasy Texas Longhorn: pochodzenie, budowa i pielęgnacja
Przewodnik po rasach
Bydło rasy Texas Longhorn: pochodzenie, budowa i pielęgnacja
Nie da się wiarygodnie rozpoznać bydła rasy Texas Longhorn wyłącznie po dużych rogach. Przy zakupie poproś o dokument potwierdzający rasę i sprawdź, czy dotyczy oferowanego zwierzęcia. Następnie przyjrzyj się jego budowie: szczególnie szerokość i ułożenie rogów mają znaczenie przy przechodzeniu przez przejścia, w miejscach pielęgnacji oraz podczas transportu.
Amerykańskie wytyczne dotyczące rasy opisują różne kształty, zwłaszcza u buhajów.
Kolory i wzory umaszczenia są różnorodne.
Amerykańskie stowarzyszenie hodowców tej rasy wymienia hodowlę, produkcję mięsa i wystawy.
Spis treści
- Produkty do tego poradnika
- Tożsamość rasy i pochodzenie: co potwierdza rejestracja
- Potwierdzone informacje o wyglądzie i użytkowaniu
- Obchodzenie się ze zwierzęciem i jego budowa
- Woda, pasza, schronienie, racice i codzienna obserwacja
- Przed zakupem: pomiar przejść oraz sprawdzenie pochodzenia i wymiarów
Przydatne w tym poradniku
Te produkty są związane z tematami omawianymi w tym poradniku. Sprawdź, jak używać każdego z nich i na co zwrócić uwagę przy wyborze.
Stałe miejsce do pojenia
Poidło z pływakiem dla bydła i koni, plastikowe, 6 l – Zar Cudeyo All Animals
To poidło dla bydła uzupełnia wodę za pomocą pływaka i można je podłączyć do dopływu wody.
Na co zwrócić uwagę przy wyborze Sprawdź, czy dopływ działa i czy każde zwierzę może dosięgnąć poidła bez zaklinowania rogów.
Miejsce na paszę
Koryto z naturalnego kauczuku do paszy i wody, 20 l – Gobel
Tego koryta z kauczuku naturalnego można używać do podawania paszy zarówno w oborze, jak i na zewnątrz.
Na co zwrócić uwagę przy wyborze Wybierz miejsce i liczbę stanowisk do karmienia odpowiednio do zwierząt, które będą tam jadły, oraz przestrzeni potrzebnej na ich rogi.
Tożsamość rasy i pochodzenie: co potwierdza rejestracja
Rasa rozwinęła się w Teksasie z bydła mającego między innymi hiszpańskich przodków. Amerykańskie stowarzyszenie Texas Longhorn Breeders Association of America (TLBAA) rejestruje zwierzęta i ich pochodzenie. Poproś sprzedawcę o certyfikat, numer rejestracyjny i dane wpisanych do niego rodziców. Sprawdź również kategorię rejestracji: TLBAA umożliwia także rejestrację mieszańców. Dokument lub zdjęcie z samą nazwą „Longhorn” nie wystarczy. English Longhorn to inna rasa. Więcej informacji znajdziesz na stronach TLBAA o pochodzeniu rasy, TLBAA o rejestracji oraz angielskiego stowarzyszenia hodowców o jego rasie.
Dokument potwierdzający rasę odróżniaj od holenderskiej rejestracji zwierzęcia. Według holenderskiej agencji Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RVO) rejestracji podlega również bydło utrzymywane hobbystycznie. Bydło w Holandii musi mieć dwa kolczyki identyfikacyjne. Porównaj kod identyfikacyjny oferowanego zwierzęcia z danymi przekazywanymi przy zmianie właściciela.
Potwierdzone informacje o wyglądzie i użytkowaniu
| Temat | Co wiadomo | Co sprawdzić u konkretnego zwierzęcia |
|---|---|---|
| Rogi | Amerykańskie wytyczne dotyczące rasy opisują różne kształty, zwłaszcza u buhajów. | Aktualną szerokość, kierunek rogów i miejsce potrzebne do zawrócenia. |
| Umaszczenie | Kolory i wzory umaszczenia są różnorodne. | Nie traktuj umaszczenia jako dowodu pochodzenia. |
| Użytkowanie | Amerykańskie stowarzyszenie hodowców tej rasy wymienia hodowlę, produkcję mięsa i wystawy. | Zapytaj, w jakim celu utrzymywano to zwierzę i do jakich zabiegów pielęgnacyjnych jest przyzwyczajone. |
Są to opisy amerykańskiego stowarzyszenia hodowców tej rasy, a nie holenderskie wzorce rasy ani wymiary dla obory. Zobacz wytyczne dotyczące rasy i przegląd sposobów użytkowania przygotowane przez TLBAA.
Obchodzenie się ze zwierzęciem i jego budowa
Zapytaj obecnego opiekuna, jak zwierzę reaguje podczas karmienia, przemieszczania i oddzielania od grupy. Jeśli to możliwe, zaobserwuj je w znanym mu miejscu. Oceniaj zachowanie w konkretnych sytuacjach: nawet spokojne zwierzę może rogiem uderzyć w ogrodzenie, inne zwierzę lub opiekuna. Brytyjski raport dotyczący dobrostanu omawia ryzyko urazów związane z bydłem rogatym, między innymi podczas załadunku i przechodzenia przez przejścia. Raport nie stanowi holenderskiego przepisu prawnego.
Przed przybyciem zwierzęcia przejdź trasą prowadzącą do obory, miejsca karmienia i miejsca wykonywania zabiegów. Zwróć uwagę na wystające zawiasy, bramy, które nie otwierają się całkowicie, ostre zakręty oraz bezpieczne miejsce pracy dla opiekuna. Brytyjski urząd ds. bezpieczeństwa HSE omawia, jak przejścia, ogrodzenia i położenie osób mogą wspólnie poprawić bezpieczeństwo trasy prowadzącej do miejsca wykonywania zabiegów. Jeśli masz wątpliwości, czy Twoje wyposażenie sprawdzi się przy tym rogatym zwierzęciu, poproś doświadczonego hodowcę bydła lub specjalistę od bydła o ocenę.
Woda, pasza, schronienie, racice i codzienna obserwacja
Zapewnij dostęp do wody pitnej, odpowiednią paszę, wystarczająco dużo miejsca do poruszania się i ochronę przed złą pogodą. Zapewnij choremu lub rannemu zwierzęciu odpowiednią opiekę. Rząd Holandii wymienia te kwestie w kontekście opieki nad zwierzętami gospodarskimi utrzymywanymi w celach komercyjnych. Nie ustalaj paszy ani sposobu opieki na podstawie rzekomo stałych potrzeb rasy: znaczenie mają kondycja, etap życia i warunki. Badania i materiały informacyjne University of Nebraska dotyczące paszy i kondycji oraz zapotrzebowania na wodę uzasadniają takie indywidualne podejście, nie wskazując konkretnej ilości dla tego zwierzęcia.
| Co kontrolować | Na co zwrócić uwagę? | Co zrobić w razie wątpliwości? |
|---|---|---|
| Woda | Czy dopływ działa i czy każde zwierzę, także mniejsze, ma dostęp do wody? | Niezwłocznie usuń problem z dostępem lub dopływem. Skonsultuj się z lekarzem weterynarii, jeśli zwierzę nie pije. |
| Pasza i kondycja | Czy każde zwierzę ma dostęp do odpowiedniej paszy i czy zmienia się jego kondycja? | Omów utrzymującą się utratę kondycji lub wątpliwości dotyczące dawki pokarmowej z lekarzem weterynarii albo doradcą żywieniowym. |
| Schronienie | Czy zwierzę może dotrzeć do odpowiedniego osłoniętego miejsca? | Dostosuj warunki utrzymania, jeśli takiego miejsca nie ma lub jest niedostępne. |
| Chód i racice | Czy zwierzę chodzi inaczej niż zwykle lub kuleje? | Zadbaj o ocenę kulawizny w odpowiednim czasie; nie ustalaj samodzielnie jej przyczyny. |
| Ogólny stan | Zwracaj uwagę na jedzenie, picie, postawę, kontakt z grupą i obrażenia. | W razie choroby, urazu lub nagłej wyraźnej zmiany skontaktuj się z lekarzem weterynarii. |
Według brytyjskiej organizacji rolniczej AHDB wczesne zauważenie kulawizny jest ważne dla pielęgnacji racic. Obserwuj zwierzę, nie stawiając się podczas kontroli w niebezpiecznej sytuacji.
Przed zakupem: pomiar przejść oraz sprawdzenie pochodzenia i wymiarów
Poproś o aktualne zdjęcia zwierzęcia z przodu i z boku oraz o jego obecną największą szerokość mierzoną między końcami rogów. Przyjrzyj się również kierunkowi rogów i budowie ciała. Następnie sprawdź rzeczywistą wolną przestrzeń na trasie, z której zwierzę będzie korzystać: przy bramie wjazdowej, wejściu do obory, miejscu karmienia, miejscu wykonywania zabiegów i otworze załadunkowym. Uwzględnij otwarte drzwi, wystające okucia i miejsce potrzebne do skrętu. Sam pomiar rogów nie mówi, czy zwierzę może pokonać całą trasę bez napotkania zbyt wąskich miejsc. TLBAA opisuje różnorodność kształtów rogów, a HSE omawia problematyczne miejsca na trasach prowadzących do miejsc wykonywania zabiegów.
Omów z przewoźnikiem, czy otwór załadunkowy i wnętrze planowanego pojazdu są odpowiednie dla tego zwierzęcia. Nie zbliżaj się do niego w niebezpieczny sposób, aby uzyskać pomiar. Jeśli sprzedawca nie może umożliwić sprawdzenia pochodzenia lub istotnych wymiarów albo okaże się, że przejście jest zbyt wąskie, odłóż zakup do czasu uzyskania danych lub dostosowania infrastruktury. Nie wywódź wymiarów obory ani przestrzeni transportowej z nazwy rasy.
Przed przekazaniem zwierzęcia porównaj dokument potwierdzający rasę z jego oznakowaniem identyfikacyjnym i danymi w holenderskim rejestrze. Według RVO posiadacz musi zgłosić przybycie zwierzęcia do miejsca utrzymywania zwierząt w Holandii w ciągu trzech dni roboczych. Zagraniczny dokument rodowodowy nie zastępuje tego zgłoszenia.