Żywienie świń: wybór paszy, miejsce karmienia i codzienna kontrola
Praktyczny poradnik
Żywienie świń: wybór paszy, miejsce karmienia i codzienna kontrola
Żywienie świń zaczyna się od zwierząt, które masz przed sobą. Określ ich etap życia i kondycję, wybierz odpowiednią paszę i podczas karmienia sprawdź, czy nawet najspokojniejsze zwierzę rzeczywiście je. Porównując resztki paszy i sposób jedzenia z poprzednimi karmieniami, zauważysz zmiany bez pochopnego zakładania ich przyczyny.
Spis treści
- Produkty do tego poradnika
- Wiek, etap życia, kondycja i warunki utrzymania przy wyborze paszy
- Porównywanie rodzajów paszy i etykiet pod kątem składu i stosowania
- Miejsce karmienia: dostęp, rywalizacja, rozsypywanie paszy i czyszczenie
- Obserwowanie spożycia paszy, sposobu jedzenia i kondycji podczas kolejnych karmień
- Mięso, produkty uboczne i żywienie ekologiczne: weryfikacja twierdzeń
- Mniejszy apetyt lub nietypowy wzrost: kiedy zasięgnąć porady?
Przydatne w tym poradniku
Te produkty są związane z tematami omawianymi w tym poradniku. Sprawdź, jak używać każdego z nich i na co zwrócić uwagę przy wyborze.
Miejsce karmienia umożliwiające kontrolę
Koryto z naturalnego kauczuku do paszy i wody, 20 l – Gobel
To koryto może służyć jako miejsce karmienia w chlewni lub na zewnątrz, gdzie po karmieniu można sprawdzić resztki paszy.
Na co zwrócić uwagę przy wyborze Sprawdź, czy miejsce i ilość paszy odpowiadają Twoim zwierzętom oraz czy każda świnia ma dostęp do paszy.
Przechowywanie paszy z oznaczeniem zawartości
Pojemnik na paszę z pokrywą i zamknięciem, 40 l – Vplast
W tym zamykanym pojemniku możesz przechowywać paszę i zaznaczyć na etykiecie, co jest w środku.
Na co zwrócić uwagę przy wyborze Zachowaj również oryginalną etykietę paszy, aby móc sprawdzić partię i instrukcję stosowania.
Oznaczenie świni do obserwacji
Spray do znakowania świń i bydła, niebieski, 400 ml – Kerbl Topmarker
Niebieskie oznaczenie ułatwi Ci rozpoznanie świni, którą chcesz uważniej obserwować podczas karmienia.
Na co zwrócić uwagę przy wyborze Ustal z innymi opiekunami, co oznacza niebieskie oznaczenie.
Wiek, etap życia, kondycja i warunki utrzymania przy wyborze paszy
Prosię w okresie odsadzenia, rosnąca świnia oraz locha prośna lub karmiąca niekoniecznie potrzebują tej samej paszy. Również w przypadku dorosłych świń utrzymywanych hobbystycznie znaczenie mają kondycja i pozostałe składniki żywienia. Normy żywienia CVB rozróżniają grupy zwierząt i etapy życia; LICG zaleca osobom utrzymującym świnie hobbystycznie obserwowanie ich kondycji.
Zanim porównasz pasze, zanotuj wiek lub etap życia, zmiany masy ciała lub kondycji, to, co jeszcze jedzą zwierzęta, oraz czy przebywają w pomieszczeniu, czy na zewnątrz. Przy utrzymaniu grupowym sprawdź też, czy któreś zwierzę jest odpychane podczas karmienia. Omów wybór paszy na podstawie tych danych z dostawcą lub specjalistą do spraw żywienia świń. Sama etykieta nie pozwala ustalić odpowiedniej dawki pokarmowej dla każdego zwierzęcia.
| Grupa zwierząt | Co zanotować wcześniej | O co zapytać dostawcę | Co obserwować podczas karmienia |
|---|---|---|---|
| Prosięta w okresie odsadzenia | Wiek, etap życia i dotychczasowa pasza | Na jaki etap przeznaczona jest ta pasza i jak przeprowadzić zmianę paszy? | Czy poszczególne prosięta też jedzą? |
| Rosnące świnie | Etap wzrostu i różnice w rozwoju | Kiedy ponownie ocenić, czy ta pasza jest odpowiednia? | Czy mniejsze lub spokojniejsze zwierzę jest odsuwane od paszy? |
| Lochy prośne lub karmiące | Etap życia, zmiany kondycji i inna podawana pasza | Jak ta pasza odpowiada temu etapowi i kondycji? | Czy locha je tak jak zwykle? |
| Dorosłe świnie utrzymywane hobbystycznie | Kondycja, aktywność oraz ewentualna pasza objętościowa lub dodatkowa | Czy ta pasza jest odpowiednia dla tych zwierząt, a nie dla rosnących świń? | Czy zmienia się zainteresowanie paszą? |
Porównywanie rodzajów paszy i etykiet pod kątem składu i stosowania
Na etykiecie mieszanki paszowej sprawdź najpierw, czy jest to pasza pełnoporcjowa, czy uzupełniająca. Pasza uzupełniająca wystarcza jako dzienna dawka pokarmowa tylko w połączeniu z inną paszą. Następnie sprawdź docelowy gatunek zwierząt, instrukcję stosowania, skład, składniki analityczne, dodatki, datę przydatności i numer umożliwiający identyfikację partii. NVWA wyjaśnia te informacje na etykiecie.
Materiały paszowe są wymienione w rubryce „skład” w kolejności malejącej według masy. Samo to nie mówi, czy pasza jest odpowiednia dla Twoich zwierząt. W razie wątpliwości zapytaj, jak pasza, z uwzględnieniem ewentualnej paszy objętościowej lub innych materiałów paszowych, odpowiada danemu etapowi życia. CVB omawia w tym kontekście między innymi energię, aminokwasy i składniki mineralne dla poszczególnych grup zwierząt. Zachowaj etykietę lub zrób jej czytelne zdjęcie i zanotuj, kiedy zmieniasz paszę lub partię.
Miejsce karmienia: dostęp, rywalizacja, rozsypywanie paszy i czyszczenie
Poświęć chwilę na obserwację jedzących zwierząt. Czy każde ma dostęp do paszy, czy jedno za każdym razem czeka z dala od niej? To, że w korycie jest pasza, nie dowodzi, że każda świnia ją je. W Holandii system karmienia musi zapewniać również słabszym świniom wystarczającą ilość paszy. Świnie starsze niż dwa tygodnie muszą mieć stale wystarczającą ilość świeżej wody, także wtedy, gdy dostają paszę płynną. Wynika to z wymogów dotyczących dobrostanu zwierząt podanych przez RVO.
- Dostęp: sprawdź, czy zwierzęta mogą dosięgnąć paszy i wody do picia.
- Rywalizacja: zwracaj uwagę na odpychanie oraz zwierzęta, które odchodzą bez jedzenia.
- Rozsypywanie: zanim uznasz znikniętą paszę za zjedzoną, sprawdź również miejsce obok koryta.
- Czyszczenie: usuń widocznie zabrudzone resztki paszy i przed następnym karmieniem sprawdź koryto oraz jego otoczenie.
Jeśli to samo zwierzę nadal stoi z dala od miejsca karmienia, poproś o ponowną ocenę jego urządzenia i sposobu podawania paszy. Dobór rodzaju koryta to osobna kwestia; ta obserwacja pozwala najpierw ustalić, jaki problem chcesz rozwiązać.
Obserwowanie spożycia paszy, sposobu jedzenia i kondycji podczas kolejnych karmień
Prowadź krótkie zapiski dotyczące tych samych zwierząt. Łączna ilość paszy, która zniknęła, może ukrywać fakt, że jedno zwierzę zjadło niewiele. Obserwuj też kondycję ciała: LICG zwraca uwagę zarówno na nadwagę, jak i na zbyt chude świnie utrzymywane hobbystycznie.
| Moment | Co zapisać? | Na co zwrócić uwagę przy porównywaniu? |
|---|---|---|
| Przed karmieniem | Data, grupa zwierząt, pasza lub partia oraz resztki paszy | Czy zostaje więcej paszy niż zwykle? |
| Podczas karmienia | Które zwierzęta jedzą, czekają lub są odganiane? | Czy znowu chodzi o to samo zwierzę? |
| Po karmieniu | Rozsypana pasza, zabrudzenia i dostęp do wody pitnej | Czy coś zmieniło się w miejscu karmienia? |
| W dłuższym okresie | Kondycja oraz, jeśli ją monitorujesz, zmiany masy ciała | Czy ich przebieg odbiega od zaleceń dla tych zwierząt? |
Zapisuj obserwacje, a nie przypuszczenia dotyczące choroby. Informacja „Stoi przy korycie, ale nie je” jest dla specjalisty bardziej przydatna niż samodzielnie postawiona diagnoza.
Mięso, produkty uboczne i żywienie ekologiczne: weryfikacja twierdzeń
Czy świnie mogą dostawać resztki jedzenia lub mięso? Nie podawaj odpadów kuchennych: holenderski zakaz obejmuje także gotowane i surowe resztki jedzenia. Nie podawaj również osobno produktów mięsnych. Materiały informacyjne RVO i NVWA dla osób utrzymujących świnie hobbystycznie ostrzegają w tym kontekście przed przenoszeniem chorób zwierząt.
Kontrolowany surowiec w wyprodukowanej paszy to coś innego niż samodzielne podawanie resztek. Wprowadzanie do obrotu roślinnych produktów ubocznych jako paszy podlega określonym warunkom. Również przetworzone białka zwierzęce w paszy dla świń podlegają szczególnym przepisom. Dlatego nie oceniaj proponowanego strumienia pozostałości na podstawie samej nazwy „produkt uboczny”, lecz zapytaj dostawcę o jego przeznaczenie na paszę, pochodzenie i przydatność dla Twoich zwierząt.
Słowa takie jak „ekologiczny” czy „cyrkularny” również nie mówią, dla której grupy zwierząt pasza jest odpowiednia. Jeśli chodzi o produkcję ekologiczną, sprawdź dokładne oznaczenie: według Skal „odpowiednia do rolnictwa ekologicznego” nie oznacza tego samego co pasza ekologiczna. W ekologicznym chowie świń obowiązują ponadto odrębne wymagania dotyczące paszy.
Mniejszy apetyt lub nietypowy wzrost: kiedy zasięgnąć porady?
Gdy zauważysz zmianę, sprawdź, czy podano zwykłą paszę, czy zwierzę może dotrzeć do miejsca karmienia i czy ma wodę do picia. Zanotuj, które zwierzę je mniej, od kiedy to trwa i czy podobnie zachowują się inne zwierzęta. Taka kontrola pomaga w konsultacji, ale nie wyklucza choroby.
Natychmiast zadzwoń do lekarza weterynarii, jeśli świnia nagle przestaje jeść, wyraźnie wygląda na chorą albo je mniej i jednocześnie na przykład jest osowiała, wymiotuje, kaszle lub ma biegunkę. Zrób to także wtedy, gdy kilka zwierząt nagle zaczyna jeść mniej; nie czekaj wówczas na kilka kolejnych karmień. Zmniejszony apetyt występuje przy różnych schorzeniach i sam w sobie nie stanowi diagnozy. LICG wymienia utratę apetytu wśród objawów chorobowych i zaleca konsultację z lekarzem weterynarii w razie wątpliwości co do zdrowia zwierzęcia.
Jeśli wzrost lub kondycja zmieniają się stopniowo, a żadne zwierzę nie wykazuje wyraźnych objawów ostrej choroby, omów swoje notatki z dostawcą paszy lub specjalistą do spraw żywienia świń. Skonsultuj się również z lekarzem weterynarii, gdy zwierzę chudnie, pozostaje w tyle za innymi lub masz wątpliwości co do jego zdrowia. Dzięki temu możesz uzyskać ocenę, czy uwagi wymaga wybór paszy, dostęp do niej czy stan zdrowia, zamiast samodzielnie podawać więcej paszy lub inną paszę.