Kury i drób

Jak wybrać paszę dla kur niosek i ocenić pobieranie paszy

Dwie brązowe kury w drewnianym kurniku; jedna dziobie paszę z karmidła. Obok stoją pojemnik z paszą i drewniana łopatka.

Praktyczny poradnik

Jak wybrać paszę dla kur niosek i ocenić pobieranie paszy

Dla kur, które znoszą jaja, wybierz paszę, której etykieta wskazuje właściwą kategorię zwierząt i przeznaczenie. Najpierw sprawdź, czy jest to pasza pełnoporcjowa, czy uzupełniająca, którą trzeba łączyć z inną paszą. Następnie zobacz, czy wszystkie kury mają dostęp do paszy i świeżej wody do picia. To, co wsypujesz do karmidła, nie musi być tym, co zjada każda kura. LICG rozróżnia pasze dla młodych kur i kur niosek.

Dwie brązowe kury w drewnianym kurniku; jedna dziobie paszę z karmidła. Obok stoją pojemnik z paszą i drewniana łopatka.
Spis treści
  1. Produkty do tego poradnika
  2. Pasza pełnoporcjowa dla niosek, koncentrat i premiks: różnice
  3. Ocena paszy dla niosek według etapu życia, etykiety i faktycznego pobierania
  4. Wapń i składniki mineralne przy problemach ze skorupkami: kiedy zasięgnąć porady
  5. Mniej jaj: sprawdź paszę, jej pobieranie, wodę i zmiany
  6. Samodzielne mieszanie paszy: jakich danych potrzebuje specjalista do spraw żywienia?
  7. Kontrola miejsca karmienia: karmidło i nieodpowiedni pokarm

Przydatne w tym poradniku

Te produkty są związane z tematami omawianymi w tym poradniku. Sprawdź, jak używać każdego z nich i na co zwrócić uwagę przy wyborze.

Dokładniejsza obserwacja pobierania paszy

Karmidło korytkowe dla drobiu z 18 przegrodami, 30 cm – Gaun

Karmidło korytkowe dla drobiu z 18 przegrodami, 30 cm – Gaun

W tym korycie paszowym dla drobiu można rozdzielić paszę między 18 przegródek i podczas jedzenia sprawdzać, ile jej jeszcze zostało.

Na co zwrócić uwagę przy wyborze Sprawdź, czy koryto o długości 30 cm zapewnia Twojemu stadu wystarczającą liczbę dostępnych miejsc do jedzenia.

W skrócie: przeczytaj oznaczenie produktu i instrukcję stosowania, zapisuj, ile paszy podajesz i ile jej zostaje, a wątpliwości dotyczące całego żywienia omów ze specjalistą do spraw żywienia drobiu.

Pasza pełnoporcjowa dla niosek, koncentrat i premiks: różnice

Na holenderskich etykietach ważne jest rozróżnienie między paszą pełnoporcjową a paszą uzupełniającą. Według NVWA pasza pełnoporcjowa ma skład wystarczający do pokrycia dziennej dawki pokarmowej. Pasza uzupełniająca wystarcza tylko w połączeniu z inną paszą. Sama nazwa „koncentrat” nie mówi, jak stosować produkt.

Trzy oznaczenia, które warto rozróżniać
Na produkcie lub przy nim Co to oznacza przy wyborze?
Pasza pełnoporcjowa dla kur niosek Sprawdź, czy przeznaczenie podane na etykiecie odpowiada Twoim kurom, i przestrzegaj instrukcji stosowania.
Pasza uzupełniająca, sprzedawana niekiedy jako koncentrat Przeczytaj, z jaką inną paszą należy ją łączyć. W razie wątpliwości poproś o ocenę takiego połączenia.
Premiks Nie podawaj go kurom bezpośrednio. Sprawdź oznaczenie produktu, a nie tylko nazwę na przodzie opakowania.

Premiks zawiera dodatki paszowe, ewentualnie wraz z nośnikiem, i nie jest przeznaczony do bezpośredniego podawania zwierzętom. NVWA wyjaśnia oznaczenie „premiks”. Widzisz słowo premiks w wykazie składników na worku paszy? Zanim wyciągniesz wnioski, sprawdź oznaczenie produktu na całym worku.

Ocena paszy dla niosek według etapu życia, etykiety i faktycznego pobierania

Najpierw zapisz, jakie ptaki jedzą razem: młode kury, kury nioski czy grupa mieszana. LICG osobno opisuje pasze dla piskląt, młodych kur i kur znoszących jaja. W grupie mieszanej jedna pasza dla wszystkich ptaków nie jest oczywistym wyborem; przedstaw skład grupy doradcy żywieniowemu.

NVWA wymienia informacje, które powinny znajdować się na etykiecie mieszanki paszowej, w tym rodzaj paszy, gatunek zwierząt, instrukcję stosowania, skład, składniki analityczne, numer partii i minimalny okres trwałości. Wykorzystaj je do zadania konkretnych pytań:

Lista kontrolna etykiety paszy dla niosek
Zapisz Dlaczego?
Rodzaj i przeznaczenie paszy Czy pasza jest pełnoporcjowa czy uzupełniająca i dla jakich zwierząt jest przeznaczona?
Instrukcja stosowania Czy trzeba ją łączyć z inną paszą?
Skład i składniki analityczne Jakie składniki i ich zawartość podaje producent?
Pozostałe pasze i dodatki do żywienia Co jeszcze dostają kury?
Partia i minimalny okres trwałości Z którego opakowania korzystano, gdy zauważono zmianę?

Następnie obserwuj kilka karmień. Zapisuj, ile paszy podajesz stadu, ile jej pozostaje i ile widać pod karmidłem lub obok niego. Sprawdź też, czy jedzą ją inne zwierzęta i czy każda kura ma do niej dostęp. Puste karmidło nie dowodzi, że każda kura zjadła wystarczająco dużo paszy podstawowej. Na podstawie tych obserwacji możesz co najwyżej oszacować ilość dla całej grupy, a nie zmierzyć ją dla każdej kury. LICG radzi zwracać uwagę na to, by oprócz dodatków kury nadal zjadały wystarczająco dużo paszy podstawowej.

Wapń i składniki mineralne przy problemach ze skorupkami: kiedy zasięgnąć porady

Wapń jest potrzebny do tworzenia skorupki jaja. Cienka lub nietypowa skorupka nie dowodzi jednak niedoboru wapnia. Znaczenie mają też pobieranie całej podawanej paszy i dostępność innych składników odżywczych; Merck Veterinary Manual opisuje na przykład rolę witaminy D w gospodarce wapniem i fosforem. Również choroba może występować wraz z nietypowymi skorupkami jaj.

Zapisz, czy chodzi o jedno jajo, czy o powtarzającą się zmianę, co jedzą kury oraz czy zmienia się ich zachowanie lub apetyt. Powracające problemy ze skorupkami omów z lekarzem weterynarii. Specjalista do spraw żywienia drobiu może ponadto ocenić łącznie paszę podstawową i dodatki do żywienia. Nie zwiększaj samodzielnie ilości składników mineralnych wyłącznie na podstawie wyglądu skorupki.

Mniej jaj: sprawdź paszę, jej pobieranie, wodę i zmiany

Mniejsza liczba jaj nie oznacza automatycznie problemu z paszą. LICG opisuje na przykład, że kury podczas pierzenia zazwyczaj nie znoszą jaj oraz że świeża woda do picia musi być dostępna. Skorzystaj z tej krótkiej listy, by zebrać fakty, a nie samodzielnie ustalić przyczynę:

  1. Pasza: czy odpowiednia pasza była dostępna i czy wszystkie kury mogły z niej korzystać?
  2. Pobieranie paszy: ile paszy podano, ile zostało i gdzie widać rozsypaną paszę? Jakie dodatki jadły kury?
  3. Woda: czy poidła były napełnione, czyste i dostępne?
  4. Zmiany: od kiedy znajdujesz mniej jaj? Czy coś zmieniło się w paszy, stadzie, miejscu utrzymania lub codziennej rutynie?

Jeśli spadek się utrzymuje lub pozostaje niewyjaśniony, zabierz notatki na konsultację ze specjalistą. Jeśli kury wyglądają na chore lub wyraźnie mniej jedzą, skontaktuj się z lekarzem weterynarii. Ta kontrola żywienia nie zastępuje oceny innych przyczyn.

Samodzielne mieszanie paszy: jakich danych potrzebuje specjalista do spraw żywienia?

Mieszanka zboża, paszy uzupełniającej i pojedynczych składników nie staje się automatycznie pełnoporcjową dawką pokarmową. Szczególnie w przypadku paszy uzupełniającej znaczenie ma jej połączenie z inną paszą. Poproś więc specjalistę do spraw żywienia drobiu o ocenę całości, a nie tylko jednego składnika.

Zbierz etykiety i instrukcje stosowania, informacje o pochodzeniu oraz ewentualne analizy poszczególnych surowców, ilości podawanej paszy i tego, co zostaje. Powiedz, jakie kury jedzą razem, które znoszą jaja, jakie dodatki dostają oraz co zauważasz w liczbie jaj, zachowaniu podczas jedzenia i zużyciu wody. Jeśli brakuje danych o składzie lub pobieraniu paszy, nawet specjalista nie może dobrze ocenić przydatności mieszanki.

Kontrola miejsca karmienia: karmidło i nieodpowiedni pokarm

Podczas jedzenia sprawdź, czy każda kura może dotrzeć do karmidła, czy pasza pozostaje sucha i czysta oraz gdzie trafia rozsypana pasza. Osobno sprawdź miejsce pojenia. Wybór karmidła to inna kwestia niż przydatność jego zawartości: schludne karmidło nie zmienia paszy uzupełniającej w pełnoporcjową paszę dla niosek.

Nie zastępuj paszy podstawowej przysmakami i usuwaj niezjedzone resztki. LICG zwraca uwagę na potrzebę podawania wystarczającej ilości paszy podstawowej obok przysmaków oraz usuwania resztek pokarmu. Przydatność konkretnego produktu do karmienia wymaga osobnego sprawdzenia.