Owce

Jak podawać owcom siano bez niepotrzebnych strat

Biała owca stoi przy drewnianym korycie z sianem, a wszystkie cztery nogi są widoczne.

Praktyczny poradnik

Jak podawać owcom siano bez niepotrzebnych strat

Podawanie owcom siana z mniejszymi stratami zaczyna się od miejsca karmienia, do którego zwierzęta mają dobry dostęp i w którym siano pozostaje czyste i suche. Zwracaj uwagę nie tylko na to, ile mieści się w paśniku, lecz także na siano wypadające obok, mokre resztki i owce, które nie mogą spokojnie jeść. Siano jest paszą objętościową dla owiec; wielkość paśnika nie określa, ile potrzebują go Twoje zwierzęta. LICG podaje ogólne informacje o żywieniu i kondycji owiec.

Biała owca stoi przy drewnianym korycie z sianem, a wszystkie cztery nogi są widoczne.
Spis treści
  1. Produkty do tego poradnika
  2. Ocena i pomiar miejsc karmienia owiec
  3. Wybór paśników i koryt ograniczających straty siana
  4. Jak utrzymać siano suche i czyste w miejscu karmienia
  5. Jak zapewnić owcom bezpieczny dostęp do siana
  6. Czyszczenie i kontrola paśników oraz koryt

Przydatne w tym poradniku

Te produkty są związane z tematami omawianymi w tym poradniku. Sprawdź, jak używać każdego z nich i na co zwrócić uwagę przy wyborze.

Małe miejsce do podawania luźnego siana

Plastikowe koryto dla cieląt i źrebiąt, 6 l – Vplast

Plastikowe koryto dla cieląt i źrebiąt, 6 l – Vplast

To plastikowe koryto jest przeznaczone między innymi dla owiec i może stanowić stałe miejsce do podawania małych porcji luźnego siana.

Na co zwrócić uwagę przy wyborze Sprawdź, czy koryto o pojemności 6 litrów zapewnia wystarczająco dużo miejsca i odpowiedni dostęp zwierzętom jedzącym jednocześnie.

Ocena i pomiar miejsc karmienia owiec

Narysuj miejsce karmienia widziane z góry. Zaznacz paśnik, przejścia, bramę i miejsce pojenia. Zmierz wolną przestrzeń i zanotuj, z których stron owce rzeczywiście mogą sięgnąć po siano. Strona przylegająca do ściany nie zapewnia dostępnych otworów do pobierania paszy. Obserwuj też zwierzęta podczas karmienia: otwór, który jest stale blokowany, nie pomoże mniej śmiałej owcy. Teagasc zaleca ocenę przestrzeni do pobierania paszy w każdym kojcu i zwraca uwagę na przeszkody oraz dostęp do paszy objętościowej.

Oznaczenia do szkicu własnego miejsca karmienia
Oznaczenie Zmierz lub zanotuj Sprawdź na miejscu
A. Miejsce na paśnik Wolna długość i szerokość, z uwzględnieniem miejsca na dokładanie siana Czy przejścia i brama pozostają wolne?
B. Dostęp Dostępne strony i otwory do pobierania paszy Czy mniejsze lub mniej śmiałe zwierzęta też mogą sięgnąć po siano?
C. Podłoże Miejsca, w których siano spada, moknie lub się brudzi Co leży wokół paśnika po jedzeniu?
D. Ustawienie Istniejąca ściana, ogrodzenie lub równe miejsce na paśnik wolnostojący Czy według producenta wybrany wariant nadaje się do tego miejsca?

Irlandzka tabela Teagasc dotycząca owiec trzymanych w budynku w okresie okołowykotowym podaje dla paszy objętościowej 175 mm szerokości miejsca karmienia na owcę o masie 50 kg oraz 200 mm na owcę o masie 70 lub 90 kg. Są to wymiary dla tej konkretnej sytuacji, a nie ogólna norma holenderska ani gotowa wskazówka do wyboru rozwiązania dla Twojego stada. Uwzględnij pomiary własnego miejsca oraz to, co obserwujesz u zwierząt.

Wybór paśników i koryt ograniczających straty siana

Porównaj różne konstrukcje pod trzema względami: czy owce mogą sięgnąć po siano, gdzie trafia siano, które wyciągają, oraz czy można usunąć zabrudzone resztki. Koryto zbierające może zatrzymywać spadające siano, ale niewiele pomoże, jeśli jego zawartość moknie lub trudno je opróżnić. Przy użytkowaniu na zewnątrz sprawdź też, gdzie trafia deszcz.

Konkretnym przykładem cech produktu jest kwadratowy paśnik dla owiec z dachem marki PATURA, model 373513. Producent opisuje dach i zintegrowane koryto oraz podaje, że ten wariant jest przeznaczony do bel okrągłych. Nie oznacza to jeszcze, że będzie odpowiednim paśnikiem dla osoby podającej luźne porcje siana w małej owczarni. Sprawdź przeznaczenie dokładnego modelu, jego otwory i przestrzeń potrzebną do ustawienia. Jeśli masz owce rogate lub jagnięta, zapytaj wprost, czy dany wariant jest dla nich odpowiedni; nie wyciągaj takiego wniosku tylko ze słowa „paśnik dla owiec”.

Jak utrzymać siano suche i czyste w miejscu karmienia

Zacznij od zapasów. Chroń siano przed deszczem i wilgocią z podłoża. Wilgoć podczas przechowywania może powodować pleśnienie i pogorszenie jakości, co wyjaśnia University of Minnesota Extension w materiale o przechowywaniu siana. Sprawdź siano przed napełnieniem paśnika i nie podawaj części z widoczną pleśnią lub zabrudzeniami. LICG ostrzega ponadto przed trującym starcem jakubkiem w sianie.

  1. Usuń stare, mokre lub zabrudzone resztki z paśnika i koryta zbierającego.
  2. Sprawdź, czy nowe siano jest czyste i suche.
  3. Uzupełnij siano w miejscu karmienia, nie kładąc czystego siana na mokrym lub zabrudzonym podłożu.
  4. Po deszczu ponownie sprawdź siano, koryto i podłoże.

Jeśli ziemia wokół przenośnego miejsca karmienia zostaje rozdeptana lub zanieczyszczona odchodami, rozważ inne miejsce. Brytyjska organizacja rolnicza AHDB zaleca regularne przenoszenie miejsc karmienia na pastwisku, aby ograniczyć takie zanieczyszczenie. To, czy i jak można przenieść paśnik, zależy od modelu.

Jak zapewnić owcom bezpieczny dostęp do siana

Obserwuj stado, gdy zaczyna jeść. Czy zwierzęta mogą podejść do paśnika i od niego odejść? Czy siano pozostaje dostępne, gdy jedna owca zajmuje otwór? Czy jagnięta mogą do niego dotrzeć bez przeciskania się między większymi zwierzętami? Teagasc podkreśla znaczenie dostępu do paszy objętościowej i sprawdzania przeszkód w miejscach karmienia.

Paśnik jest dostępny ze wszystkich stron, ale jedną stroną stoi przy ogrodzeniu, a drugą obok bramy? Nie zakładaj automatycznie, że te strony zapewniają użyteczny dostęp. Zmień ustawienie lub rozważ dodatkowe miejsce karmienia, jeśli zwierzęta są wielokrotnie odpychane. Sprawdź też, czy paśnik stoi stabilnie oraz czy otwory, regulowane elementy i ewentualne mocowania są odpowiednie dla korzystających z niego zwierząt. Przy montażu i regulacji postępuj zgodnie z instrukcją wybranego modelu.

Czyszczenie i kontrola paśników oraz koryt

Najpierw usuń resztki paszy i odchody. Wyczyść dostępne części koryta lub koryto zbierające i pozwól im wyschnąć, zanim ponownie włożysz siano. Następnie sprawdź paśnik pod kątem ostrych krawędzi, wygiętych prętów, luźnych elementów i niestabilnego ustawienia. AHDB udziela ogólnych wskazówek, by utrzymywać koryta w czystości i chronić je przed deszczem; Teagasc wspomina o kontroli przegród paszowych i zamknięć. Przy demontażu, czyszczeniu i mocowaniu części postępuj zgodnie z instrukcją swojego modelu. Nie używaj uszkodzonego lub niestabilnego paśnika, dopóki nie zostanie bezpiecznie naprawiony.

Porównaj straty paszy w dwóch miejscach

Chcesz sprawdzić, czy inne miejsce lub paśnik coś zmieni? Najpierw zbierz dane dla obecnego ustawienia A, a następnie dla zmienionego ustawienia B. Jeśli to możliwe, uwzględnij to samo stado, to samo siano i porównywalny okres pomiaru. Zważ osobno podane siano, pozostałe czyste siano i resztki niezdatne do użycia. Uwzględnij też siano leżące obok paśnika. Zanotuj pogodę i sprawdź, czy każde zwierzę mogło jeść. Tabela służy do pomiaru strat w Twoim miejscu karmienia, a nie do określania potrzeb żywieniowych owiec.

Tabela do wpisania własnych pomiarów; nie wpisano wcześniej żadnych wyników
Wpisz własne dane Ustawienie A Ustawienie B
Data i okres pomiaru Wpisz samodzielnie Wpisz samodzielnie
Paśnik, koryto zbierające i osłona Opisz samodzielnie Opisz samodzielnie
Pogoda i podłoże Opisz samodzielnie Opisz samodzielnie
Podane siano Zważ samodzielnie w kg Zważ samodzielnie w kg
Pozostałe czyste siano Zważ samodzielnie w kg Zważ samodzielnie w kg
Mokre, zabrudzone lub zadeptane resztki Zważ samodzielnie w kg Zważ samodzielnie w kg
Dostęp dla wszystkich zwierząt Obserwuj samodzielnie Obserwuj samodzielnie

Mniejsza ilość resztek niezdatnych do użycia oznacza poprawę tylko wtedy, gdy owce miały również dobry dostęp do siana. Zwierzę je wyraźnie mniej, chudnie lub podejrzewasz chorobę? Poproś o radę specjalistę od owiec lub lekarza weterynarii. LICG zaleca monitorowanie kondycji owiec i powiadomienie lekarza weterynarii przy podejrzeniu choroby.